Ο γέρος του Καβάφη και του Aznavour 📖
Μ' αρέσει πολύ να βρίσκω παράλληλα ανάμεσα σε πράγματα που μου αρέσουν και που καμιά φορά δε θα τα συνδύαζες με την πρώτη ματιά. Πράγματα που ίσως θέλουν να πουν το ίδιο αλλά παίρνουν διαφορετικό δρόμο κι έχουν διαφορετικό...περιτύλιγμα. Πέρυσι, με αφορμή ένα μάθημα στη σχολή για τη μελοποιημένη ποίηση, διάβασα το παρακάτω ποίημα του Καβάφη, που νομίζω - ως ταπεινά λίγο ενασχολούμενη με την ποίηση - ότι είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές. Το ποίημα έχει τον τίτλο Ένας γέρος , και πάει κάπως έτσι: Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος· με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά. Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά. Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει. Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό. Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα· και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! — την ψεύ...
