Cloudswimmer08

  Δύο ήρωες που σημάδεψαν τα παιδικά χρόνια ολόκληρων γενεών. Δύο ήρωες του ίδιου "πατέρα", κι όμως τόσο διαφορετικοί. Ο ένας, μια μοναχική φιγούρα, ένας υπερασπιστής όχι άκριτα του νόμου αλλά της δικαιοσύνης, με όπλο τόσο το περίστροφό του όσο και το ήθος του, στέκεται δίπλα σε κάθε αδικημένο, απέναντι στην απληστία και τη διαφθορά, και επαναφέρει την τάξη τόσο στην Άγρια Δύση όσο και στις παιδικές ψυχές. Ο άλλος, ένας πανέξυπνος πολεμιστής, πάντοτε με τους φίλους στο πλευρό του, προτάσσει τη γενναιότητα, την ευφυία, το χιούμορ και την ανοιχτή του καρδιά απέναντι σε κάθε εμπόδιο και εχθρό που απειλεί απλώς την ελευθερία μιας κοινότητας αγαπημένων φίλων να συνυπάρχουν όπως έχουν μάθει να ζουν. Λόγος γίνεται βέβαια για τον Λούκυ Λουκ, τον καουμπόι που "πυροβολεί πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο του", και τον Αστερίξ, τον πολεμιστή του γαλατικού χωριού που "αντιστέκεται και θα αντιστέκεται πάντα στους εισβολείς". Και οι δύο είναι ήρωες του Γάλλου συγγραφέα Ρενέ ...

  Μ' αρέσει πολύ να βρίσκω παράλληλα ανάμεσα σε πράγματα που μου αρέσουν και που καμιά φορά δε θα τα συνδύαζες με την πρώτη ματιά. Πράγματα που ίσως θέλουν να πουν το ίδιο αλλά παίρνουν διαφορετικό δρόμο κι έχουν διαφορετικό...περιτύλιγμα. Πέρυσι, με αφορμή ένα μάθημα στη σχολή για τη μελοποιημένη ποίηση, διάβασα το παρακάτω ποίημα του Καβάφη, που νομίζω - ως ταπεινά λίγο ενασχολούμενη με την ποίηση - ότι είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές. Το ποίημα έχει τον τίτλο Ένας γέρος , και πάει κάπως έτσι: Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος· με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά. Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά. Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει. Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό. Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα· και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! — την ψεύ...

  Πριν από κάποιο καιρό, είδα στο διαδίκτυο μια φράση από κάποιον κύριο - θαρρώ πως ήταν κύριος, αν και θα σας γελάσω - που πήγαινε ως εξής: "Αν δεν πιστεύει κάποιος ότι τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τότε, κατά κάποιον τρόπο, δεν πιστεύει ότι τα παιδιά είναι αληθινοί άνθρωποι".  Καλό, ε;  Ομολογώ πως μου έκανε εντύπωση τότε και έκατσα να σκεφτώ: εγώ όντως τι πιστεύω για τα παιδικά βιβλία; Και η αλήθεια είναι ότι πρόσφατα μου ξανάρθε αυτή η φράση στο μυαλό, γιατί αυτό το εξάμηνο στη σχολή μιλάμε για την εκπαίδευση και την τέχνη και το πώς αντιμετωπίζουμε τα παιδιά σε σχέση με αυτές. Καταλήξαμε (μάλλον) στο συμπέρασμα ότι επειδή έχουμε την τέχνη στο μυαλό μας αποκλειστικά ως ένα σύνολο από ολοκληρωμένα δημιουργήματα ή επιτελέσεις που απαιτούν την ωριμότητα και την πνευματικότητα ενός τουλάχιστον εφήβου στα τελευταία χρόνια της εφηβείας αν όχι ενήλικα (εκτός αν μιλάμε για τα πασίγνωστα παιδιά-θαύματα!), τείνουμε να θεωρούμε ότι τα παιδιά δεν μπορούν να κάνουν τέχνη...

  (Και η ποιητική μου δεινότητα σε όλο της το μεγαλείο...) Άκουσε… Τους άλλους. Τις λέξεις. Τα χρώματα. Τους ήχους. Άκου τι σκέφτεσαι και πώς χτυπάει η καρδιά σου. Άκου τους ψίθυρους του παρελθόντος… Αλλά και σένα. Άκουσε τι είναι εκεί…     …και τι άλλο μπορεί να υπάρξει. 3/1/2026 🌺